Retratos/Eimaiges

Calendairo

 Ago   Setembro 2010   Out

DSTQQSS
   1  2  3  4
  5  6  7  8  91011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
Julianna Walker Willis Technology

Cuntaige

Membros : 2
Conteúdo : 366
Favoritos web : 109
Visualizações de conteúdos : 155124

Reloijo

Lisboua

Testos

- La lhápede

Atenção, abrirá numa nova janela. PDFVersão para impressãoEnviar por E-mail

Actualizado em (Terça, 30 Novembro 1999 00:00) Escrito por Faustino Antão Segunda, 07 Junho 2010 13:12

 

 

Bundaba un assomar-se pulas grades de l’antrada de l bielho semitério i de l lhado drento puodie ler nua singela piedra de cantarie las scassas palabras “Eiqui anterrórun Agusto Mineiro”

 

Nada mais alhá staba screbido, tamien para quei saber quando naciu ou se muorriu, quien habie tenido l’eideia de sinalar l sítio adonde agora çcansában an paç ls uossos deste probe cuitado, porque l’alma, essa cumoquiera staba bien loinge, fartica d’oubir scomungones i d’andar porqui, nun perdiu tiempo i fui-se a pedir morada cierta noutro lhugar.

 

Esta piedra mais s’asparcie a ua denunciadora, porque l quel percisaba era de ser squecido, de sçanso, de que naide se lhembrasse del, cumo maldiçon alhá staba bien na cara a quien antraba naquel sítio birado barrocal de loujas lhanas, para relhembrar la sue triste sina de pessona réles que fui an bida, remexer na mimória dun probe cuitado, dun mala rés, que medrou de mala gana.

 

Mineiro yá habie serbido l amo de l porcatorio i de l anfierno, carregaba un rosairo de anfertúnios, castigado, punido, ancarcerrado, angolhido galhofadas i zombaries de to l mundo. Fui larápio i lhambuças, matou giente se hoube poucas cousas que benírun an bien, ua deilhas fiu l die de finados, bieno cumo ua bençon debina, yá nun andaba acá a fazer nada.

 

 Tenien agora botado-le ua piedra porriba, cumo s’assi ponissen un puonto final ne l sou sufrimiento, cumo s’assi l sou nome quedasse an paç, cumo s’assi le fura prestada justícia final.

 

Mas era ua pura mentira, bundaba botar uolhos nas letras grabadas na louja que l acubrie i naide se cuntenie, i ls comentairos rumpien de l siléncio, “maldito Mineiro, nunca habies de tener nacido, nunca baliste un teçton furado, fuste un scalabrés, que pagues n’anfierno todo l mal que fazieste na tierra i nun bolbas mais”.

 

La muorte debie tener siempre la birtude de la purificaçon, de l perdon para todos, mas cuido que cun Augusto Mineiro nien siempre assi ye.

 

 

-Fai l tou comentairo, bonda acalcar "Eiqui"

 

Testo-MARCOS

Atenção, abrirá numa nova janela. PDFVersão para impressãoEnviar por E-mail

Actualizado em (Quarta, 14 Abril 2010 07:48) Escrito por Faustino Antão Quarta, 14 Abril 2010 00:00





 

Se you al menos podisse ajuntar selombras doutros tiempos, yá quedaba da bien cumigo.

 Sei que nun ye fácele para naide dezir l que le cuorre n’alma an poucas palabras, mais quando l mote ye melindroso, i solo bamos a el porque mos fai cuçquinhas.
 Deixar correr ls dies, nun tomar cuncéncia de l tiempo perdido, nien medir l peso de la repunsablidade ne l feturo, son referéncias, ou melhor la falta deilhas, que se págan caras.
 I quantas bezes esses marcos, essas referéncias stan tan acerca i son tan eibidentes que solo nun se dá por eilhas porque se mira pa l lhado ou nun se quier. Son milhones deilhes i deilhas , toda la hora i to ls dies, culas mais bariadas porfissones i artes a dar l sou melhor, cua dedicaçon smerada, trabalhando ancansablemente para alhá de las sues fuorças, an todos ls lhugares i sítios.
 Son eiducadores, anstrutores, porsores i porsoras nas scuolas, doutores, anfermeiros i oussiliares pur esses spitales afuora, homes i mulhieres de cuontas i serbícios, abogados i doutores de leis, guardas i policias na deféncia de l’orde pública, trabalhadores de la custruçon de casas i amanho de stradas, puontes i caminos, trabalhadores nas fábricas de çapatos, tecedeiras agarradas a máquinas de fazer bestes i carros, pescadores, angenheiros i zenhadores, trabalhadores ne l campo fazendo cunque las berduras i demais nunca falte, outros tratando para que l lheite, queijo i chicha haba siempre i quantos mais an oufícios que bien  coincemos, que falar an todos serie ua lista anfenita.
 Nun son lhebados cumo marcos nien ténen l debido respeito que merécen, i l pior ye que nun son lhebados a la cierta, cumo eisemplo por ua grande maiorie de ls mais nuobos, aqueilhes que mais percísan de referéncias ne l ampeço de sues bidas, por aqueilhes de quien se spera quaije todo ne l die de manhana.
Tamien fui nuobo, sei quanto bal un bun eisemplo cumo sentido d’ourientaçon, creci oubindo ls cunseilhos de que debie mirar para aqueilhes homes i mulhieres que éran dedicados a la sue arte i trabalhadores, que se assi fusse un die tamien me tornarie un marco para ls outros que beníssen a seguir.
 Quaije se puodie dezir que todo esto ye ua cadena de percípios necessairos a las sociadades eiducadas,zambolbidas i lhaboradoras.

 Será que essa cadena nun se stá quebrando?

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

-Fai l tou comentairo, bonda acalcar "Eiqui"

 

   

Cuonta - ye un borrachico

Atenção, abrirá numa nova janela. PDFVersão para impressãoEnviar por E-mail

Actualizado em (Quinta, 04 Fevereiro 2010 20:59) Escrito por Antonho Carrasqueiras Quinta, 04 Fevereiro 2010 00:00

 

Muitas éran, anfeliçmente, las bezes que s’oubie esta spresson
Quantas bezes botadas acuontra probes cuitados que nun tenien adonde caier muortos, que zgraciadamente la bida só les reserbou canseiras i açumou cun penúrias.
Esta spresson tenie muito mais de peligroso do que a la purmeira bista se pensa, quaije siempre dita pur giente que staba bien na bida, i que la dezie quando le cumbenie. Dita siempre de nariç arrebitado era acumpanhada de risica sínica ne ls beiços i géstios perjunçosos que anlhodában l carátele de l bisado, quando yá andaba nas rues de la amargura.
San Pelágio nun se cansaba de dezir als amigos, dai-me la mano quando stubir ambaixo porque ye quando perciso, quando stubir bien na bida nun fai falta, ora eiqui stá un bun eisemplo que nun era seguido por quien botaba baboseiras destas i gustaba de cagar anriba de ls outros.
Quantos botában alguns quartilhos pulas gorjas abaixo porque nun tenien mais nada, aceitában ua bota de bino an troca de scabar balados de binha, aceitában arrincar touça dies anteiros pur ua pinga d’augardiente, scachában piedra cula purmessa dua fogaça para matar la fame als sous. Quaije siempre daqueilhes i para aqueilhes que quando nun percisában de la fuorça de sous braços dezien, ye un borrachico.
L dius Baco debie andar muito acupado, ende pulas décadas de 50 i 60 de l seclo datrás, nun tengo nada haber cula bida del, mas será quel nun staba a par de todo, nun sabie que la maiorie daqueilhes que afogában las sues maugas na taberna ou dega éran giente dina cumo ls demais, tenien sentimiento i nun tenie ajudas de naide, só que habien nacido probes! Nun tenien un pingo d’azeite para temprar las patatas ne l prato, anquanto outros alimentában ua candeia de azeite alhumbrando de die i de nuite, l anho anteiro a pie de l altar de l Santo!
Fazie que nun bie, ou tamien s’adbertie i alinhaba neste fandango?
Estes tius, you coinci alguns, éran la bundade an pessona sien la pinga, nun fazien mal a ua mosca, amborcában uns cacharros para agarrar fuorças, squecer las agrúras de la bida, ancuntrar l perdon de sues ties i oulhar ls filhos.
Culpa de séren assi nun tenien.

...................................................................................................................................

 -Fai l tou comentairo, dá la tue oupenion que chegará al outor.-Ambia testos, retratos, cuontas, lhonas que las botamos eiqui ne l site Bonda acalcar neste link http://nialdelaboubielha.org/index.php?option=com_contact&view=contact&id=1&Itemid=60

 

   

Filho de Quinteiro

Atenção, abrirá numa nova janela. PDFVersão para impressãoEnviar por E-mail

Actualizado em (Terça, 30 Novembro 1999 00:00) Escrito por Faustino Antão Terça, 17 Novembro 2009 00:00

 

 

Nun era daqueilha tierra, mas tamien isso pouco amportaba a un garoto.

 

Essas cousas de ser deiqui ou deili ye cousa de giente crecida, ser filho de Quinteiro i de l mesmo modo de fuora era para el inda bocabulairo çcoincido.

 

A la sue puorta las çfrenças nun éran nenhuas, todo l que bie aparciesse ser eigualico a la rua adonde habie passado l dous redadeiros anhos.

 

S’alhá pur ambaixo de las portaladas de las loijas benie l mijo i l scorrido de las buostas, habie stierco de ls cochinos i caca de pitas agarrado a las piedras de l calçada, ramalhadas i lhodeiro eiqui nun le quedaba atrás.

 

Até hoije naide le habie percurado se gustaba de andar de tierra an tierra, talbeç inda nun stubisse ne l tiempo de tener boto ne l çtino de sua família, mas yá s’anterrogaba amenudas bezes, porque nun puodie el meter raízes ne l mesmo lhugar an beç d’andarilhar.

 

Pequerrico que sabie el de l mundo, sabie que fazie amisades pur adonde andaba, na scuola culs rapazes i las rapazas, culas porsoras i ls bezinos. Quando l’aldé i l termo deixában de ter segredos i ampeça a fazer parte de l sou eimagináiro, scapaba-se.

 

Este nome i cundiçon de pelegrino, antraba de beç ne l sou mundo.

 

Esta manhana era armana a las demais, de las scaleiras miraba l ampedrado de la rue sperando pur el i l sou arco, ende stában salindo las buiadas i ls ganados i ende cumo siempre starien ls mesmos bózios a chamar-le denomes.

 

Alcunha-lo de l filho de l Quinteiro cumo siempre l fazírun por to ls lhados adonde morou, l spalha brasas, l spanta perros, l bardino l sien bergonha, l que só mos faltaba este, i que mais salirie de la boca desta giente que se squecie que tamien ls sous éran zanquitos cumo el solo nun éran filhos de Quinteiros nien de fuora.

 

Las fugidas i l telincar de ls arcos salidos de l culo dun bidon i las baretas de punta d’uçca feitas d’arame tirában las dúbedas al mais sonso de l sonsos que las defrenças nun éran nanhuas.

 

Garoto s’era an Zenízio ou Fuonte Lhadron, an Malhadas ou Prado Gaton, cumo era cierto quien nacie, tamien se morrie filho de Quinteiro deia el las buoltas todas pul mundo anteiro.

 

 

-Fai l tou comentairo, dá la tue oupenion que chegará al outor de l testo.

-Ambia testos, retratos, cuontas que las botamos eiqui .

“Bonda clicar ne l link que stá ambaixo”

http://nialdelaboubielha.org/index.php?option=com_contact&view=contact&id=1&Itemid=60

   

Cuonto-La rana Berta, l lhagarto Piteiras i l rato Pinchas

Atenção, abrirá numa nova janela. PDFVersão para impressãoEnviar por E-mail

Actualizado em (Quarta, 27 Maio 2009 11:11) Escrito por Adelaide Monteiro Domingo, 22 Fevereiro 2009 05:00

Ua rana

 

Continuar... Cuonto-La rana Berta, l lhagarto Piteiras i l rato Pinchas

   

Página 1 de 12