Fui un die
Actualizado em (Terça, 22 Junho 2010 15:03) Escrito por Válter Deusdado Quinta, 24 Junho 2010 00:00


Era Outonho, la tarde caíe subre un cielo amenaçando chuíba.
Grossas pingas d'auga ampurradas pul biento, smagában-se na calçada produzindo un sonido rouco, uoco, baziu. Nun tardou que l passeio i la strada ganhássen aqueilha quelor parda, chorosa i triste.
La tarde reboltara-se.
Bestira aqueilha quelor pardacenta, sin se deixar quemober. La chuíba ganhara agora aquel ritmo cuntínuo que deixaba anteber muitas horas eiguales. La gabardina siempre protegie algo, mas l Mundo zababa cuntinamente. La muorte prematura de la mai, retirara-le ls sentidos.
José Albes, arrincado por fuorça de la guerra ne l Ultramar, deixara l´aldé i la família habie poucos meses, i purparaba-se cumo cientos de rapazes para çfender la Pátria, qu’era assi que le tenien ansinado. Tenie binte anhos, bien feitos, nun sendo de ls mais fuortes, até un cachico frenzino, mas de buona índole.
Nada sabie de Lisboua, longínqua, einorme, grande demás pa l sou gusto. Custou-le deixar l´aldé.
Ua tarde na tropa ye abisado para atender l telfone ne l gabinete de l pessonal de serbício na portarie. Era l sou nome i númaro que tenien sido oubidos. Sós tu, oube-se al lhado. Nun se oubie. José Albes a 400 Kms atender l telfone tierra por anganho.
Tremiu i quedou an suspenso. Tierra puode ser anganho. De l'outro lhado de la lhinha mal recoinciu Antonho, l´armano mais bielho que le dezie que la mai se morrira.
L sol parou, i a tierra balançaba-se dun lhado pa l´outro, cumo que la borda dun percepício.
Ne l camboio, todo agora le parecie stranho. Las pessonas, muitas qu'anchian la carruaige, tenien perdido l´alma, era ampossible que nun reparassen ne l sou sufrimiento i zbentura. Era ua tarde andefenida, sin sol, tierra cun rugidos longínquos andecifrables. L camboio alhá segue l sou camino, bai cuntrafeito, chia, zaba subre ls passageiros la sue rábia, antes de parar na gare. Queixa-se, sin se reboltar. Dende a pouco ganha nobamente l ritmo quebrado. José stá mudo, nun fala, nun ye perciso naide repara ne l sou semblante cundolido.
La redadeira beç que sultara ua palabra fura hai muitas horas al telfone cul armano. Sente-se baziu, tal cumo l stómado que nun se lhembra de pedir nada. La tarde abança cul crepúsclo. Spreita algue lhuç longínqua sin saber porquei.
Ye meia nuite, l´aldé drume cua lhuç ténue de candieiros çpersos pulas rues streitas. José percorre la çtáncia que l separa de la sue casa. Meio trópego, sin fólego i mudo.
Talbeç nin fale, i se baia a deitar de tan cansado que stá. José sinte un baziu einorme, que a la medida que crece, l'antristeçe. Staba eili, spierto, i agora sentie l'apelo de l stómado para comer qualquiera cousa. La lhuç de la manhana filtrada por aqueilhes montes i sierras, ampeçaba a ser-le fameliar. Ls pequeinhos bruído de l´aldé chegában-le agora debagar, acariciando-le l´alma.
" -Fai l tou comentairo, bonda acalcar "Eiqui
Fui un die


