Retratos/Eimaiges

Calendairo

 Ago   Setembro 2010   Out

DSTQQSS
   1  2  3  4
  5  6  7  8  91011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
Julianna Walker Willis Technology

Cuntaige

Membros : 2
Conteúdo : 366
Favoritos web : 109
Visualizações de conteúdos : 155123

Reloijo

Lisboua

Las lhonas que tiu Jesé Antonho mos cuonta

Atenção, abrirá numa nova janela. PDFVersão para impressãoEnviar por E-mail

Actualizado em (Sexta, 22 Janeiro 2010 04:54) Escrito por José António Esteves Terça, 19 Janeiro 2010 00:00

 

 L nuosso amigo Jesé Antonho para alhá de mos alegrar cun muita i eicelente poesie popular, inda arranja tiempo para mos cuontar uas lhonas, eiqui deixamos dues, puras i lhibres cumo lhibre debe ser la buntade de cuontar, screbir i ambersar

 

 

  LA FREIRA I L TAXISTA

 

Ua freira acenha para un taxista parar.

Eilha entra i l taxista nun para de mirar para eilha.

- Porquei boce me mira assi diç la freira?

El splica-le:

- Tengo ua cousa para le pedir, mas nun quiero que quede oufendida…

Eilha respuonde:

- Miu filho, sou freira hai muito tiempo i yá bi i oubi de todo cuncerteza, que nun hai nada que bocé me diga ó me pida que you ache oufensibo.

Sabe, diç l taxista, ye que you siempre tube na cabeça ua fantasie de ser beisado na boca por ua freira…

- Bien , bamos haber l que you puodo fazer por bocé:

Purmeiro, bocé ten que ser solteiro, de l BELENESES, i tamien católico.

L taxista queda antusiasmado:

- Si, you sou solteiro, sou de l BELENENSES zde garotico i até sou católico tamien!

La freira mira pula jinela de l táxi diç:

Anton pare l carro eilhi na próssima trabiessa:

L carro para i la freira sastisfizo la bielha fantasie de l taxista, cun un grande beiso na boca.

Mas, quando cuntínan  la biaige, l taxista ampeça a chorar.

- Filho porque choras diç la freira?

- Perdonai-me armana, mas cunfesso que minti:

 sou casado, de l BENFICA, i sou protestante.

 La freira cunforta-lo.

 Nun fai mal miu filho.

 Eu tamien nun sou freira, bou a camino dun baile de máçcaras, Chamo-me Alfredo…

 I sou de l SPORTING…

 

 José António Esteves

 


L  MOLINEIRO

 

L tiu Juan Xastre fui moleiro toda la sue bida ne l molino de carbon. 

Era un tiu mui sabido i mui trabalhador.

Passaba ls eimbiernos ne l sou molino de die i de nuite siempre molendo l grano duns i doutros.

Talbeç por mor de ls frius, i de las fames que apanhou andaba meio amaleitado, cheno de delores.

I l tiu Juan Xastre andaba mui zgustoso cula bida, andaba siempre a dezir temara que Dius me lhebasse.  

Quei stou eiqui a fazer caralho, cun estes frius.

Dous rapazes desses perros que ls hai por to lhado fúran-se ua nuite a fazer-le ua partida.

Anton ua beç pula nuite andentro staba nesses momentos de lhamentaçones. 

I oubiu ua boç que l dezie moleiro anda pa l cielo.

Moleiro anda pa l cielo!  Moleiro anda pa l cielo!

I la boç calhabasse. Passado nada tornaba la boç.

 Moleiro anda pal cielo! 

 Moleiro anda pal cielo!

L tiu Juan Xastre yá nun sabie adonde se habie de meter.

Carbalho para quei you dixe que Dius me lhebasse que agora nun me deixa an paç.

Mas la dita boç nun se calhaba.

 Alhá tornaba la boç de l meio daqueilhes sobreiros.

Moleiro anda pal cielo.

 Moleiro anda pal cielo.

 Moleiro anda pal cielo.

Anté que l tiu Xastre anchiu-se de coraige, i quando la boç bolbiu a boziar. 

Moleiro anda pal cielo! Moleiro anda pal cielo! Moleiro anda pal cielo!

Arrespundiu-le.

Senhor Dius nun tengo bagar tengo l pan na tremoia i inda stá por maquilar.

 

José António Esteves