Retratos/Eimaiges

Calendairo

 Ago   Setembro 2010   Out

DSTQQSS
   1  2  3  4
  5  6  7  8  91011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
Julianna Walker Willis Technology

Cuntaige

Membros : 2
Conteúdo : 365
Favoritos web : 109
Visualizações de conteúdos : 154062

Reloijo

Lisboua

L capador

Atenção, abrirá numa nova janela. PDFVersão para impressãoEnviar por E-mail

Actualizado em (Segunda, 07 Junho 2010 10:25) Escrito por Válter Deusdado Segunda, 07 Junho 2010 00:00

 

 

 Ua cochina braba i l sou cochinico

 

 

 

 

Eimbierno adrento, i nun habie maneira de l capador aparecer.
- Á tie Albira, yá bistes l capador por ende?
- Nó! You tamien stou a spera.
Era un trabalho mui amportante, que tenie que ser feito inda cun ls cochinicos bien pequeinhos. Era capar ls animales para que podíssen angordar bien, para apuis serbíren para dar de comer a la família por to l eimbierno.

Passadas mais dues sumanas, toda l´aldé faç la miesma pregunta, l que le tenerá passado al capador para nun aparecer?
- Parece que hai cousa por ende, dixo la tie Marie Frexes.
- Diga, diga cumadre.
- Anton oubi dezir que l capador matou un home.
- Cumo assi?
- Parece que las cousas fúrun assi. La cochinica que l capador habie capado ne l die atrás, morriu-se. Bai dende, l duonho fui-se a pedir splicaçones al capador, que agora le debie de pagar l prejuízo i bai que torna, i fui anton que l capador ousou la lhanceta i fizo-le un corte bien fondo, que l home nun rejistiu i morriu-se. Dízen que nun l querie matar, mas que l matou, …matou.
- I apuis?, apressiou-se la tie Albira a preguntar.
- Oulhai, fui a parar a la cadena.
- Essa ye buona, i agora quien mos capa ls cochinos?
La nobidade corriu-se debrebe por todo l lhado. Hai que arranjar outro capador, dezien todos. Ls dies passában i amboras de l capador nada. Ajuntórun-se alguns homes para resolber l porblema. Pra aquel anho, habie sido ancuntrada ua suluçon, tenie que se tornar al antigo capador que yá habie deixado la lhanceta. L tiu Antunes alhá tubo que treinar la mano i poner-se, cun pouca gana, a capar ls cochinos.
- Á tiu Antunes, l que mos dezis de la falta de l capador?
Este recebiu la pregunta, sperou algun tiempo, i mais ua beç, tornou a cuntar l que sabie.
- Oulhai assuntos de saias nunca fúrun buona cousa para misturar cul trabalho.
- L que quereis dezir cun isso? Anton nun fui la muorte de l cochino capado que stubo n’ourige de l crime?
- No!... isso ye l que se diç, mas nun ye berdade.
Nesse antretiempo l tiu Antunes yá habie lhabado las manos i purparaba-se pa l’oparaçon.
- Agora calhai-bos para you nun m’anganhar.
Acabada la funçon, lhougo torna la pergunta.
- Bá! ...agora podeis-mos cuntar l assucedido, dixo la tie Albira cun priessa, que yá nun era capaç de sperar mais.
L capador depuis de mais ua buona oparaçon, lhabou outra beç las manos i cuntinou.
- Pus l nuosso home, cumo siempre, bien cedo iba para Salamino, adonde stubira ne l die atrás, para cuntinar l trabalho. Anton nun ye que al meio de l camino, la mula, adonde iba sentado, sentiu-se mal, cai ne l chano, tremie cumo baras berdes i lhebou mais de cinco minutos a lhebantar-se. Ora cun isto l capador bolbiu para casa para tratar de l animal. Quando entra an casa i bei la mulhier na cama cun l Alfredo, nien pensou, mesmo eili tenta capar l home. L corte fui tan fondo que nun rejistiu i morriu-se.
Quando acabou sentiu l siléncio, cumo se las sues palavres se tubíssen perdido i naide las oubira.
- Essa ye buona!... i agora stá preso, dezírun todos al miesmo tiempo.
- I parece que bai a apanhar quinze anhos, porque nun fui un crime pensado, concluiu l bielho capador.
L tribunal cundanou Alcides a catorze anhos de cadena. La mulhier, cun l sucedido, fui-se ambora lhebando l filho de seis anhos.
La família, pula parte del, era pouca. Tenie solo ua armana a bibir loinge. Assi, Alcides nunca tubo bejitas na cadena. La falta de la lhibardade i l star apartado de l mundo sterior fúrun tomando cuonta de Alcides, que als poucos fui aceitando l abandono, l squecimiento. Muita beç sentiu-se un capado, i pensaba nesso muita beç, cumo la bida daba tantas buoltas.
L tiempo habie parado, quando ua manhana sien sol, un guarda de la cadena antregou a Alcides un papel que l outorizaba a salir dous dies. Alcides oubiu de l guarda las splicaçones, agarrou ne l papel i dixo:
- Nun tengo para donde ir! Nien sei andar na rue. Toda la giente quedarie a mirar para mi, i tenie que tornar parqui. Anton nun bal la pena salir.
L guarda ancolhiu ls ombros cumo fazira muita beç, i fui-se.
Acabado l debórcio, por dambos a dous habéren cuncordado, l tribunal antregou-le la casica adonde habien morado, ardada de l pai. Zdende palantre, l tiempo tenie deixado de cuntar.
Alcides cumpriu l redadeiro anho de cadena que le faltaba sien subressaltos. Na sumana que faltaba para salir de la cadena, ende ye que Alcides quedou zassossegado por nun saber para donde ir, nien l quei fazer. Tornar para l´aldé que l bira nacer, pareciu-le que las pessonas nun l eirien a aceitar. Tenie alguns amigos que habie feito aquando andubira por aqueilhas tierras a capar, mas nun sabie se cuntinurien sous amigos, ou mesmo se starien bibos.

Na manhana de l die 22 de Outubre, Alcides ye puosto fuora de l porton de la cadena. Nun habie naide puli. Puso ne l chano l saco que traie nas manos, i quedou eili a spera de naide. Custaba-le a pensar, parece que algua cousa le atupie la cabeça. Sien mesmo se dar de cuonta puso-se a andar pula strada que seguie palantre. Anchiu-se de miedo quando un carro passou por el cun ua buzinadela, el tamien iba pul meio de strada. L tiempo que stubira na cadena squecira-lo de l tránsito i de muito mais. La strada agora daba noutra, esta bien mais cuncurrida, cun muitos outemobles. Ir pula borda de la strada, era agora peligroso. Alcides nun sabe l que fazer, se pedir boleia se cuntinar a andar, sabe-se alhá até donde.
Eili mesmo al lhado biu ua arble caída. Fui-se até alhá. Biu que yá haberie uns dous anhos que starie eili caída, se calha por bias de algua airaçada. Scolhiu un sítio para se sentar. L sol froixo de Outonho amostraba-se por antre las nubres sbranquiçadas, mais ou menos paradas, tal cumo el eili sentado, ne l tuoro daqueilha arble abandonada a la sue suorte. L abançar de l die iba spertando Alcides i a lhembrar-se, cumo siempre fazie, de l filho que perdira, habie catorze anhos. Ne ls purmeiros anhos de cadena, Simon, l nome que scolhira pa l filho, habie-lo acumpanhado siempre ne ls sous pensamientos, mas cul l passar de ls anhos, todo se habie tornado mui nubrinoso, i agora até tenie deficuldades an aceitar que Simon crecira i tenie agora binte ou binte i un anhos. Un home, arrematou Alcides. Podie até passar por el na rue, sien l coincer. I se l coincisse, el iba-le a respunder? Ye miu pai?... No!… Nun puode ser, miu pai morriu-se. Morriu-se?,dixo Alcides alhá cun el. Ah! Agora antendo…
Ua buzinadela, i un carro eili parado, arrincou Alcides destes pensamientos. Era un de ls guardas de la cadena, que Alcides coincie habie muitos anhos. Habie acabado l turno i tornaba para sue casa.
- Benga dende que le dou ua boleia até la Bila.
Alcides, que tanta beç fazira l que le mandában, tamien agora agarrou l saco i fui-se pa l carro.
- Á home! Animai-bos que agora stais lhibre.
- Lhibre… tornou Alcides, mas preso al miu passado.
L´aldé que l habie criado staba acerca, a menos dua lhégua. Todo l camino fui feito sien dar por el, cada fraga, cada recantico, amborrachaba Alcides de pensamientos, nun tornar a l’anfáncia. Yá n’aldé ancaminou-se pa la sue casa. Ancuntraba-se nun abandono. La puorta d´antrada staba segura cun uas ripas i crabos ferrugentos. L restro de l die passou-lo a lhimpar la casa para a la nuite se poder deitar. Staba todo d´alrobés, todo pul chano, cumo se ls lhadrones tubíssen passado puli. Ls de l´aldé ebitában-lo. Alcides ye un scluido. Solamente Reimundo, bielho cumpanheiro d´outras farras, fala cun el, embora sien antusiasmo.
- L que sabes de l miu filho? Reimundo.
Este nun arrespundiu lhougo, i pregunta-le a Alcides se nunca tubira notícias de l filho.
- Nunca
- Olha Alcides, l que you tengo pra te dezir nun yie alhá mui buono.
- Seia l que fur, quiero saber.
- L tou filho stá preso, Alcides.
- Preso!?..., preso.., la boç parecie que ressonaba. Preso…
Anton Reimundo cuntou todo l que sabie até Simon ser preso. Purmeiro, Simon stubira cun la mai, mas un die apareciu eili, an Bilhares. L speto nun era buono, çcunfiaba-se de l pior, l que bieno a acuntecer, sendo preso por roubo i outras cousas.
Alcides agradeciu-le al amigo i a soutordie, sabendo que l filho staba na cadena de adonde el habie salido, tornou alhá outra beç, para fazer l que fusse perciso solo para drumir i comer.
L caso tubo que chubir al Diretor, que quijo cumbencir a Alcides a tornar para casa. Mas este, scundendo l berdadeiro motibo, iba dezindo que nó, que nun tenie sítio para adonde ir, que todos le bolbien las cuostas, que la única cousa que sabie fazer era star preso. L Diretor acabou por aceitar i Alcides quedou a trabalhar na cadena
Quatro anhos depuis, Simon torna lhibre a casa de ls pais. Querie antegrar-se i tubo l’ajuda de alguns de ls amigos de l pai.
A la pregunta subre tan grande mudança depuis de cumprir la pena, Simon responde que todo se debe a un bielho que coinciu na cadena, que yá se morrira, mas que nunca l squecerá, tratou-me siempre cumo de se de un filho se tratasse.

 

-Fai l tou comentairo, bonda acalcar "Eiqui"